خود از شكم دانه سر درمىآورد متوجه پيدايش يك بوته‌گندم داراى سنبل‌هاى متعدد مىباشد و با قوايى كه مجهز است اجزاى عنصرى را از زمين و هوا با نسبت ويژه‌اى گرفته ضميمه وجود خود ساخته روزبه روز بزرگ‌تر و برومندتر مىشود و از حالى به حالى و از شكلى به شكلى منتقل مىشود تا به شكل بوته كامل داراى سنبل‌هاى متعدد مىافتد و در همان‌جا به سير خود خاتمه مىدهد . يك درخت گردو را نيز اگر مورد بررسى قرار دهيم خواهيم ديد كه آن نيز از نخستين روز پيدايش متوجه هدفى مخصوص به خود مىباشد كه يك درخت گردوى برومند و نيرومند مىباشد و براى رسيدن به آن راه مناسبى را با موجودى تجهيزات خود مىپيمايد و ملازم روش زندگى خودش بوده هرگز روزى در تعقيب هدف خود مثلًا راه بوته گندم را نمىرود چنان كه بوته گندم نيز در تعقيب هدف خود روزى روش درخت گردو را اختيار نمىكند . همه انواع آفريده‌ها كه جهان مشهود را تشكيل مىدهند محكوم همين قاعده كليه مىباشند و هيچ دليلى نيست كه نوع انسان از اين قاعده ( هر نوعى هدفى دارد كه سعادتش در رسيدن به آن است و راهى مناسب تجهيزات وجودى خود به هدف خود دارد ) مستثنا باشد بلكه تجهيزات وجودى انسان بهترين دليل است بر اين كه انسان نيز مانند ساير انواع آفرينش هدفى دارد كه متضمن سعادت اوست و مناسب تجهيزات وجودى خود راهى به هدف و سعادت خود دارد . بنابر آنچه گذشت آفرينش ويژه انسان و همچنين آفرينش جهان كه انسان جزء غيرقابل تفكيك آن مىباشد انسان را به سوى سعادت واقعيش هدايت مىكند و مهم‌ترين و ريشه‌دارترين و پابرجاترين مقررات را كه به كار بستن آنها سعادت را براى انسان تضمين مىكند به انسان گوشزد مىنمايد . خداى متعال در تأييد بحث گذشته مىفرمايد :